- Zespół The Kelly Family wrócił po latach nieobecności na scenę i zagrał trasę „We Got Love”, promując swoją płytę wydaną rok temu
- Gwiazdy dały trzy koncerty w Polsce: w Łodzi, Gdańsku i Krakowie
- Fani mogli usłyszeć swoje ulubione piosenki sprzed lat: „An Angel”, „I can’t help myself” czy „Nanana”
- – Polacy to chyba najbardziej szalony naród w Europie! – krzyczeli ze sceny członkowie zespołu
Długi, bo prawie trzygodzinny koncert, był dla krakowskiej publiczności prawdziwą sentymentalną podróżą. I to nie tylko dla starszych – świetnie bawili się także młodzi, a nawet dzieciaki, które przyszły z rodzicami. Okazało się, że na muzyce The Kelly Family wychowały się całe pokolenia. Mnie Kellymania nieco omięła, bo urodziłam się na chwilę przed wydaniem krążka, który spowodował, że stali się gwiazdami – „Over the Hump”.
To był 1994 rok, kiedy zapanowało szaleństwo. Muzykalna rodzina o amerykańsko-irlandzkich korzeniach wypełniała największe stadiony, ich płyty rozchodziły się w gigantycznych nakładach, dzieciaki w szkole wymieniały się modnymi wtedy karteczkami z podobiznami idoli, nastolatki ubierały się jak członkowie zespołu. Na początku lat 2000 blask rodziny Kellych przygasł, ale, jak się okazuje, prawdziwi miłośnicy ich muzyki nie zapomnieli. Na powrót The Kelly Family do Polski musieli czekać całe 22 lata.
Krakowski koncert to już końcówka trasy „We Got Love”, w ramach której słynna rodzina przejechała całą Europę, promując swoją płytę o tym samym tytule. W Polsce, oprócz Krakowa, odwiedzili Łódź i Gdańsk.
– Polacy to chyba najbardziej szalony naród w Europie! – krzyczeli ze sceny członkowie zespołu, zachęcając do wspólnego tańczenia. Zresztą, nie trzeba było ich zbyt długo namawiać – szczególnie podczas największych hitów. A tych nie brakowało. Zespół w pierwszej połowie koncertu zaśpiewał kultowe „An Angel”, „Red Shoes”, „Come back to me”, „No Lies” – to tylko mały wycinek z piosenek, przy których śpiewała cała Arena. Było też trochę rodzinnych sentymentów i wspominania dzieciństwa w Hiszpanii – a nawet piosenka wykonana po hiszpańsku. Cała rodzina wspólnie zaśpiewała utwór „Hecho la Ronda”, wzruszając nie tylko publikę, ale miałam wrażenie, że także siebie nawzajem.
Druga połowa zaczęła się mocnym uderzeniem. Jedną z pierwszych piosenek po półgodzinnej przerwie było „Nanana”, które z powrotem rozbudziło publiczność. Było też m.in. „Keep on singing”, „Fathers nose”, ‘Please don’t go” i „I can’t help myself”. Angelo Kelly, najmłodszy z rodzeństwa, dostał swoje kilka minut na scenie. Dzięki temu publiczność dostała bardzo dobry pokaz gry na perkusji.
Kiedy mówiłam znajomym, że idę na ten koncert, pytali czy nadal wszyscy w Kelly Family mają długie włosy. Odpowiedź brzmi: nie mają – przynajmniej nie wszyscy. Ale mimo tego nie stracili charakterystycznego hippisowsko-folkowego stylu. Skład zespołu jest trochę mniejszy niż w latach świetności – teraz na scenie pojawiają się John, Jimmy, Kathy, Patricia, Joey oraz wspomniany już Angelo.
Wspierają ich muzycy sesyjni. Każdy z Kellych jest trochę z innej bajki, z innym stylem i głosem. Mamy tu trochę rockowej chrypki w wykonaniu braci, operowych wstawek dzięki głosowi Kathy i typowego popu, w którym najlepiej odnajduje się Patricia. To wszystko, w jakiś dziwny i niezrozumiały sposób, tworzy spójną całość. Widać, że rodzina Kellych nadal fantastycznie czuje się ze sobą na scenie. A ich głosy, mimo upływu lat, nie zmieniły się ani trochę.
Trzeba też zwrócić uwagę na scenografię całego show. Były kolorowe światła, ogień, armaty z konfetti, fragmenty teledysków wyświetlane na telebimach, a nawet pomysł rodem z meczy futbolu – kamery wyłapujące w tłumie pary i pokazujące je nad sceną w ramce z serca. Oprócz głównej sceny, zbudowana była jeszcze jedna po środku płyty – dzięki czemu dalsze rzędy widziały swoich idoli lepiej. Całość bardzo dobrze pomyślana i naprawdę efektowna.
Minusy? Szczerze mówiąc, nie mogę znaleźć żadnych. Frekwencja była zaskakująca – wolne miejsca zostały jedynie na najwyższych trybunach. The Kelly Family swoją energią roznieśli Tauron Arenę. Publiczność nie siedziała ani chwili, cała hala śpiewała, klaskała, skakała, tańczyła, albo kiwała się w rytm romantycznych ballad. Kiedy którykolwiek z członków zespołu schodził do pierwszych rzędów na widowni – zaczynało się szaleństwo, piski i wyciąganie rąk, żeby chociaż go dotknąć. I choć koncert trwał do 23, a na pożegnanie grupa zaserwowała długie bisy, fani chcieli jeszcze.
